User generated mashups

Ολοι μας ξέρουμε, και οι περισσότεροι χρησιμοποιούμε - ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουμε - Web 2.0 τεχνολογίες και ειδικότερα mashups.

Ένα mashup ενσωματτώνει σε μια ολοκληρωμένη web εφαρμογή δεδομένα από πολλές και διαφορετικές πηγές, ώστε να δημιουργηθεί μία καινούργια υπηρεσία.

Το ερώτημα είναι: πόσο εύκολο είναι να δημιουργεί ο ίδιος ο χρήστης τα δικά του mashups όταν τα χρειάζεται;

Η απάντηση είναι "πολύ εύκολο", αρκεί ο χρήστης να έχει εγκαταστήσει το Ubiquity, ένα νέο εργαλείο των Mozilla Labs που μπορεί να είναι ακόμη σε πειραματική φάση (ανακοινώθηκε στις 26 Αυγούστου), αλλά υπόσχεται user empowerment με user generated mashups!

Σύμφωνα με τον Aza Raskin (head of user experience των Mozilla Labs), το Ubiquity στοχεύει να είναι "A Command Line For Web 2.0" - διαβάστε για το Ubiquity στο blog του Aza Raskin ή στην συνέντευξη που έδωσε στο VentureBeat.

Δείτε το video και νομίζω ότι (όπως οι περισσότεροι που σχολίασαν στο blog), θα πείτε κι εσείς: ΑWESOME !


[Αξίζει να σημειώσω ότι ο Aza Raskin είναι γιός του Jef Raskin (1943-2005), του ανθρώπου που ξεκίνησε το Macintosh project για την Apple Computer στο τέλος της δεκαετίας του 70, και μάλιστα ήταν αυτός που έδωσε το όνομα των αγαπημένων του μήλων McIntosh στο project]


[thanks to vergi for the link to Ubiquity]

Ψηφιακά ίχνη

Το Internet and American Life project δημοσίευσε πρόσφατα (16 Δεκ) ένα νέο report με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όλους εμάς που έχουμε "στενή" σχέση με το internet.

Το report έχει τίτλο "Digital Footprints: Online identity management and search in the age of transparency" και εξετάζει τη σχέση που έχουμε με τις πληροφορίες που είναι διαθέσιμες online για εμάς τους ίδους (τι βγάζει το Google εάν ψάξουμε με το όνομά μας; τι πληροφορίες υπάρχουν διαθέσιμες για μας online;).

Τα ερωτήματα είναι πολλά και σημαντικά: Πως αλλάζει η φύση της προσωπικής πληροφορίας στην εποχή του Web 2.0; Πόσο ενήμεροι είναι οι χρήστες του internet για τα ψηφιακά ίχνη που αφήνουν; Π.χ. 47% των χρηστών που ερωτήθηκαν έχουν ψάξει για πληροφορίες που αφορούν τον εαυτό τους online - πρίν από 5 χρόνια το ποσοστό αυτό ήταν μόλις 22%. Ομως μόλις το 3% από αυτούς τους χρήστες κάνουν αυτό το search συστηματικά.

Σύμφωνα με το report, οι περισσότεροι χρήστες του internet δεν ενδιαφέρονται για την ποσότητα πληροφορίας που είναι διαθέσιμη γι' αυτούς online και δεν σκοπεύουν να πάρουν μέτρα για να την περιορίσουν!

Το Web 2.0 και τα social networks οδηγούν σε κατακόρυφη αύξηση της πληροφορίας που είναι διαθέσιμη για μας online.

Αυτή η τάση πρέπει σίγουρα να μας προβληματίσει για το ποιά είναι η ψηφιακή μας ταυτότητα...

Αντίο Facebook !

Το Facebook το παράκανε! Ενα καινούργιο πρόγραμμα που εγκατέστησε το γνωστό social networking site ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.

Το Facebook χρησιμοποιεί το Beakon, μια διαφημιστική εφαρμογή που ειδοποιεί τα μέλη του Facebook για τις (ηλεκτρονικές) αγορές που κάνουν οι φίλοι τους (βιβλία, ταινίες, κλπ).

Σαφής παραβίαση στοιχειωδών κανόνων ιδιωτικότητας!

Εδώ και μια εβδομάδα ο οργανισμός MoveOn.org ξεκίνησε μία καμπάνια για να καταργήσει το Facebook τη χρήση του Beacon - δείτε τη σελίδα του MoveOn με το θέμα αυτό: MoveOn Lobbies Against Facebook Ad Program.

Βέβαια, η ιστορία αυτή έχει τραβήξει την προσοχή του τύπου και των blogs. Δείτε π.χ. το άρθρο των Los Angeles Times, ένα τεχνικό posting και το posting στο σπιτάκι.

Επίσης μπορείτε να δείτε την περιγραφή του Beacon από το ίδιο το Facebook.

Είναι αλήθεια ότι τα περισσότερα social networking sites είναι αρκετά προσεκτικά στα θέματα privacy και είναι κρίμα να δημιουργούνται τέτοια προβλήματα τώρα που πρέπει να συζητάμε για openness και portability μεταξύ των social software.

Σε κάθε περίπτωση εάν σας ενδιαφέρει μπορείτε να συμμετέχετε στην καμπάνια του MoveOn που (βέβαια!) πρακτικά σημαίνει συμμετοχή σε ένα group του ίδιου του Facebook :-)

Ποιός φοβάται το Giant Global Graph;

"Giant Global Graph"; Ακούγεται σαν κάτι πολύ κακό, έτσι δεν είναι;

Την περασμένη Τετάρτη ο Tim Berners-Lee έγραψε καινούργιο posting στο blog του (μετά απο ένα χρόνο περίπου) και (βέβαια) έγινε χαμός!

Η (νέα;) έννοια που περιγράφει ο Tim Berners-Lee είναι το Giant Global Graph.

Το GGG μπορεί να εκφράσει σχέσεις (όπως σε ένα social network) με τρόπο τέτοιο που θυμίζει έντονα το semantic web. Μάλιστα ο ίδιος ο Tim Berners-Lee στο post γράφει ξεκάθαρα: "I called this graph the Semantic Web, but maybe it should have been Giant Global Graph!"

Μετά τη δημοσίευση του blog posting, εμφανίστηκαν δεκάδες άρθρα που ανέλυαν το GGG.

O Guardian, το Read/Write Web, το ZD Net, ο Nova Spivack, και άλλοι δημοσίευσαν στα blog τους αναλύσεις για το GGG. Μέχρι που ο Nick Carr στο blog του αναρωτήθηκε: "Is the social graph Web 3.0?". Και βέβαια, το σχετικό άρθρο στη Wikipedia είναι ήδη έτοιμο.

Δεν ξέρω πόσο διαφορετικό θα είναι το GGG από το semantic web που ξέρουμε, αλλά σίγουρα θα ήθελα να δω το "άνοιγμα" των κοινωνικών δικτύων όπως το προδιέγραψε το Wired.

Ηλεκτρονική Συμμετοχή: ένα wicked πρόβλημα;

Η ηλεκτρονική συμμετοχή των πολιτών στα κοινά (eParticipation) αποκτά όλο και περισσότερο ενδιαφέρον. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες η χρήση του Internet και άλλων ψηφιακών τεχνολογιών για την ενεργό συμμετοχή των πολιτών σε θέματα που τους αφορούν - ιδίως σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο - είναι κοινός τόπος. Εύχρηστα εργαλεία όπως τα blogs, τα discussion databases, τα chats, περιβάλλοντα για argumentation, ερωτηματολόγια, κλπ. είναι πλέον διαθέσιμα για την ευρεία συμμετοχή των πολιτών στη διαμόρφωση πολιτικών και τη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων.

Πρόσφατα διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο της φίλης Ann Macintosh για τις προκλήσεις της ηλεκτρονικής συμμετοχής στη διαμόρφωση πολιτικής (η μελέτη είναι η: eParticipation in Policy-making: the Research and the Challenges, και είναι διαθέσιμη από το δίκτυο αριστείας για την ηλεκτρονική συμμετοχή Demo-Net στο οποίο συμμετέχουμε ως εργαστήριο του ΕΜΠ).

Η Ann, που έχει μεγάλη εμπειρία σε θέματα ψηφιακής διακυβέρνησης και πολιτικής επικοινωνίας, ομαδοποιεί τις προκλήσεις της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης στις εξής ομάδες:

• "Κοινωνική πολυπλοκότητα" (social complexity): θέματα που αφορούν την ενεργή συμμετοχή των πολιτών στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.
• "Ολοκλήρωση και ανταπόκριση" (Integration and responsiveness): πως εγγυάται κανείς την δέσμευση και ανταπόκριση των εκλεγμένων αντιπροσώπων στο να πάρουν με ολοκληρωμένο τρόπο υπόψη τους τις απόψεις των πολιτών;
• "Εργαλεία και τεχνικές" (Tools and techniques): ανάπτυξη και χρήση τεχνολογικών εργαλείων που είναι πλήρως ενσωματτωμένα στο περιβάλλον (context) και ταιριάζουν με τους σκοπούς της ηλεκτρονικής συμμετοχής.
• "Διαδραστικότητα και κλιμάκωση" (Interactivity and scalability): πως διασφαλίζεται η ευρύτερη συνατή συμμετοχή;
• "Ανάλυση και αξιολόγηση" (Analysis and evaluation): με ποιές μεθόδους και τεχνικές μπορούμε να αξιολογήσουμε την αποτελεσματικότητα της ηλεκτρονικής συμμετοχής;

Η Ann προτείνει τη χρήση της προσέγγισης πολλαπλών μεθόδων (multiple-method approach) για να μελετήσουμε τη διαδραστική, δυναμική και συνεργατική φύση της ηλεκτρονικής συμμετοχής.

Πιστεύω ότι μία τέτοια προσέγγιση - που έχει πολλά κοινά στοιχεία με αντίστοιχες προσεγγίσεις για τη διαχείριση της γνώσης (knowledge management) - θα πρέπει να ξεκινά από τη θεώρηση της ηλεκτρονικής συμμετοχής ως ενός "wicked problem", με την έννοια που έδωσε πρώτος ο Horst Rittel στις μελέτες που έκανε για social planning τις δεκαετίες του 60 και του 70 (σύμφωνα με τον Rittel, ένα πρόβλημα είναι wicked εάν είναι messy, circular και aggressive - δες και την εξαιρετική ανάλυση στη wikipedia).

Οπως λέει ο Rittel σε ένα από τα πιό γνωστά άρθρα του με τον M. Webber (στο Dilemmas in a General Theory of Planning), δεν έχει νόημα να ψάχνει κανείς για "βέλτιστες λύσεις" σε κοινωνικά θέματα, όπου - σε αντίθεση με τις φυσικές επιστήμες - δεν υφίσταται η έννοια του αντικειμενικά "σωστού" και "λάθους".

Είναι "wicked problem" η ηλεκτρονική συμμετοχή;

Και για να έρθουμε και στα δικά μας, μήπως είναι τόσο wicked που τελικά μπορεί να δημιουργήσει "παράπλευρες απώλειες" για τη φήμη του Internet και την εικόνα των blogs, όπως λέει ο Στάθης Χαϊκάλης στο blog του ;